Geceyi sevenlerin dünyası başkadır; herkesin uykuya daldığını bilmek onlara eşsiz bir özgürlük hissi verir. İnsan, kendi varlığıyla ancak bu sessiz zaman dilimlerinde gerçekten baş başa kalabileceğine inanır. Özellikle gençler, odalarında yalnız olsalar bile evde uyanık birilerinin varlığından huzursuz olabilir; ancak herkes uyuduğunda hayal kurmak, bilgisayar oynamak ve kendi iç dünyalarına çekilmek için aradıkları huzuru bulurlar. BirGün’ün sunduğu özel haberleri ve günün öne çıkan gelişmelerini kaçırmak istemeyenler, gazetenin WhatsApp kanalını takip ederek güncel kalabilirler.
Yalnızlık Nedir ve Neden Varoluşun Temelidir?
Yalnızlık, aslında kendiliğimizin içinde durduğu bir kap gibidir. İnsan, kimsenin kendisini izlemediği veya bir beklenti içine girmediği bu sessiz iç uzamda kendi varlığıyla temas kurabilir. Christopher Bollas‘ın Winnicott‘tan esinlenerek tanımladığı “temel yalnızlık” kavramı da tam olarak buna işaret eder: Bu durum bir terk edilmişlik değil, var olmanın en eski ve en derin zeminidir. Çünkü her sahici benlik, en temelinde aslında yalnızdır.
Yalnızlık Neden Modern İnsan İçin Ürkütücü Hale Geldi?
Kişinin kendine yaklaşmasını sağlayan bu yalnızlık hali, neden bugün korku verici bir hâl aldı? Belki de asıl çekinilen durum yalnızlığın kendisi değil, o sessizlikte belirecek olan benliktir. Yalnızlık her zaman huzurlu bir oda gibi yaşanmaz; bazen bastırılmış öfkelerin, ertelenmiş arzuların, pişmanlıkların ve yaşanmamış hayatların gün yüzüne çıktığı bir alandır. Modern yaşam, bu içsel karşılaşmayı engellemek için telefonlar, bildirimler, sosyal medya ve sürekli tüketim gibi sonsuz araçlar sunar. Sistem insana adeta şunu fısıldar: “Kendi içine dönme, dışarıda kal. Kendini yaşama, kendini dolaşıma sok.” Bu durum yalnızlığı bir iç zemin olmaktan çıkarıp bir tehdide dönüştürür ve bağımlılıklar tam bu noktada pusuya yatar.
Adam Strand İçindeki Boş Odayı Nasıl Keşfetti?
Yazar, bu satırları gecenin sessizliğinde ve daha içten bir dille kaleme alırken kendi yalnızlığına şu soruları soruyor: “Görünmezsem yok olur muydum? Konuşmazsam, yazmazsam unutulur muydum?” Eski yazılarını incelerken rastladığı 2018 yılında yayımlanan “Jenga Kulesi” başlıklı makalesinde, Gregory Galloway’in “Adam Strand’ın Otuz Dokuz Ölümü” isimli romanından bahseder. Romanda Adam Strand, kendini değersiz bir tanecik olarak görmeye başlasa da, yazmaya devam ederek bir şeyleri yakaladığını ve değiştiğini fark ettiğinde intihar etmekten vazgeçer. Strand’ın aradığı şey, aslında kendi temel yalnızlığı ve varlığının kabıdır.
Gerçek ve Sahte Kendilik Nasıl Ayırt Edilir?
Görülmek ve onaylanmak için önce var olmak gerekir. Kendini sadece başkalarının bakışıyla var eden bir kişi, takdir edilmediğinde büyük bir hiçlik ve değersizlik hissine kapılabilir. Çünkü bu kişilerin içindeki o oda boştur. Winnicott’ın tanımıyla “sahte kendilik”, dış dünya için kurgulanmış, beklentilere göre şekillenmiş bir kabuktur ve bazen insanı hayatta tutsa da zamanla özünden uzaklaştırır. “Gerçek kendilik” ise ancak güvenli ortamlarda, sessizce ve yavaşça oluşur. İnsanlar dışarıda uygun maskeler taksalar da, eve döndüklerinde geceye sığınarak kendileriyle kalmak isterler; fakat çoğu zaman yine dijital dünyanın akışına kapılarak bu yalnızlıktan kaçarlar.
Gecenin sokağa ve eve hakim olan sessizliği dinlendiğinde, dünyanın aslında herkesi içine alan devasa bir kaba dönüştüğü hissedilir. Hepimiz birer tanecik olarak bir odada, bir metinde ya da gecenin derinliğinde varlığımızı sürdürme mücadelesi veriyoruz.
