Türk sinemasının efsanevi yüzlerinden biri olan Hülya Koçyiğit, Yeşilçam’ın unutulmaz yapımlarındaki samimiyetten yapay zekanın duygusuzluğuna, Gazze’deki çocukların dramından kadınların ekonomik özgürlük arayışına kadar birçok konuda düşüncelerini paylaştı.
Anneliğin Anlamı
Anneliği dünyanın en mutluluk verici mesleği olarak tanımlayan sanatçılar, toplumsal ilerlemenin yalnızca kadın ve erkeğin birlikte çalışmasıyla mümkün olabileceğini vurguladı.
Soru: Gülşah Hanım, siz de bir anne. Yıllar içinde birlikte çok fazla röportaj yapmadık değil mi?
Gülşah Alkoçlar: Evet, doğru. Fotoğraf çektiriyoruz ama röportajlar oldukça az. Hoş geldiniz.
Soru: Çok teşekkür ederim. Anneler Günü sizin için yıllar içinde bir anlam kazandı mı? Bu özel gün, sadece bir kutlama mı yoksa geçmişle bir diyalog mu sizin için?
Hülya Koçyiğit: Ben de anneme hayran bir insanım ve üzerimde annemin büyük bir emek var. Anneliğin ne anlama geldiğini, sadece doğurmak değil, çocuğa bakmak, onu yetiştirmek ve hayata hazırlamak olduğunu bana çok güzel hissettirmişti. Annem benim için o kadar kıymetli ki, onun yetiştirdiği bir evlat olarak, evladım tarafından da aynı şekilde anılmayı istedim. İnsan çocuk sahibi olunca dünyası tamamen evladının etrafında dönmeye başlıyor. Çalışan bir anne olmama rağmen onunla kaliteli zaman geçirmeye özen gösterdim, sürekli onun hayatında var olmaya çalıştım. Eksik kaldığım yerlerde ise babası destek oldu elbette.
Soru: Hülya Hanım, anne olduğunuzu ilk ne zaman gerçekten hissettiniz?
Hülya Koçyiğit: İlk bebeği kucağına aldığında sadece bir mutluluk hissediyorsun. “Ben bir şey başardım.” mutluluğu bu. Ancak çocuk büyüdükçe onunla kurduğun diyalog, talepleri ve beklentileri, onun ne kadar muhtaç olduğu zamanları da hissetmeye başlıyorsun. O zaman “Evet, ben anneyim.” diyerek sorumluluğu daha çok yaşamaya başlıyorsun. Başlangıçtaki heyecan zamanla yerini “Artık görevlerim var.” duygusuna bırakıyor ve bu his, anne olduğunu sana daha fazla hissettiriyor.
Soru: Gülşah Hanım, siz de anneliği çok genç yaşta deneyimlediniz. Küçük yaşta anne oldunuz mu?
Gülşah Alkoçlar: Evet, 19 yaşındaydım anne olduğumda. Çok gençtim ama yaşadıklarımı annemle paylaştım. Tecrübesizdim, bu nedenle annemin desteği çocuklarımın yetiştirilmesinde çok önemliydi. Gerçekten işini, gücünü bırakıp o dönemde çocuklarımın büyümesine yardımcı oldu. Daha sonra da işine geri dönmeyi tercih etti. İşle hayatı dengeleyerek ilerledi. Ben de çok destek aldım ve zorluk yaşamadım. Tecrübeli bir annenin desteğini alarak çocuklarımı büyüttüm.
Hülya Koçyiğit: Galiba çocuklar büyüdükten sonra daha çok anne oldun.
Gülşah Alkoçlar: Evet, onların bana hazır gelmesi hoşuma gitti.
Annelerin Rolü
Soru: Anneler, daha tecrübeli olup çocuklarına destek oluyor olabilir mi?
Gülşah Alkoçlar: Evet, büyük bir destek. Herkese soruyorum, “Anneniz hayatta mı? Size destek olabiliyor mu?” Çünkü bence bu çok önemli. Genç yaşta evlenip hemen çocuk sahibi oluyorsun ve annen kılavuz oluyor. Hep birlikte büyüdük.
Hülya Koçyiğit: Gerçekten beraber büyüdüler.
Gülşah Alkoçlar: Biz büyüdük, çocuklar büyüdü, annem herkesin yanında oldu. Şanslıydım, zorluk yaşamadım.
Soru: Çocukken annenize baktığınızda neler hissederdiniz? Hayranlık mı, özlem mi yoksa onu kimseyle paylaşmamak mı?
Gülşah Alkoçlar: Paylaşamamak evet vardı ama çok güzel öğretilmişti. Annemin halka mal olmuş bir insan olması, benim onu anlayışla karşılamam söz konusuydu. Zorlama veya diretme olmadan, annemi seyrettikçe takdir ettim ve zamanla paylaşmaya başladım. Küçük yaşlarda bunu istemezsin ama sonrasında sorun yaşamadım.
Hülya Koçyiğit: Hatta halkla buluştuğumuz bir günde Gülşah da yanımdaydı ve halkın bana olan sevgisini görünce, “Anneciğim, gerçekten sana hak verdim. Sen halka öylesine aitsin ki, bunu ancak paylaşabilirim.” demişti.
Gülşah Alkoçlar: Ben çok şanslıyım çünkü iyi anılan, sevilen bir kadın modeli var anne olarak. İnsanların takdir ettiği birini görmek benim için gurur verici oldu. Annem hiçbir zaman beni ihmal etmedi. Ben biraz daha iş odaklı bir kadınım ama annem her zaman önceliği aileye vermiştir.
Anneannelik Deneyimi
Soru: Hülya Hanım, çalışma hayatınız boyunca bir yandan da toplumun gözü önünde bir çocuk büyüttünüz. Bu nasıl bir duygu?
Hülya Koçyiğit: Halkın içinde, onlarla aynı ortamda büyüdüm. Bugün bana diyorlar ki “Hülya Hanım, biz sizin filmlerinizle büyüdük.” Evet, hep birlikte yaşadık her şeyi. Evimizi, evladımızı, evliliğimizi, sağlığımızı paylaştık. Dolayısıyla belli bir olgunluğa erişip anneanne olmak harika bir duygu. Gülşah, çok genç yaşta anne oldu. Bu konuda bir yaş sınırlaması olmalı bence. Önce insan kendini tanımalı, hayatını ve hayattan beklentilerini belirlemeli. Başkalarının hayatına dokunma isteği ve duyguları aktarabilme yeteneği olmalı. Bu olgunluk sağlandığında anne olmaya karar verilmeli.
Soru: Anneliğin, babalığın bir ehliyetinin olması gerektiğini düşünüyor musunuz? Herkes anne, baba olabiliyor mu?
Hülya Koçyiğit: Bu görüşe katılıyorum. Herkes anne veya baba olamaz.
Gülşah Alkoçlar: Bu bilincin gençler arasında oturması gerekiyor. Kendilerini geliştirmeleri şart. Belki de bu tarz konuşmalarla bir yol çizilmeli. Tecrübeli insanları dinlemek doğru yola sevk eder ama bunun bilincinde olduğumuzu düşünmüyorum.
Hülya Koçyiğit: Bu nedenle, annelik ve babalık belli bir yaş ve tecrübe ile gerçekleşmeli.
Gülşah Alkoçlar: İnşallah, öyle olsun.
Soru: Anne olduğunuzda anladığınız ve Gülşah Hanım’a söylediğiniz “Anne olunca anlarsın” sözü oldu mu?
Hülya Koçyiğit: Seçtiğim bir arkadaşla vakit geçirmek iç…
